با تمام توان، تا پنج سالگی!

دوست عزیزم در وبلاگ مادرانه ها مطلبی نوشتند که یادم افتاد خیلی وقت هست که قصد داشتم نکته ای به دوستان عرض کنم ، هر چند ممکن است خیلی هم به بحث ایشان مربوط نباشد.

شنیده ام از محققی که بیان می کرد :" هر کاری برای دین و تربیت بچه های تان می خواهید انجام بدهید ؛ زیر پنج سال زحمتش را بکشید!"

می گفت اسرائیلی ها برای تربیت سربازان شان به این بی رحمی و سنگ دلی ، نمی روند از خانه های صهیونیست های اورشلیم مثلا سرباز انتخاب کنند ، می روند در پرورشگاه ها و نوان خانه ها ، می گردند بچه هایی که آسیب بیشتر دیده اند ، بی محبتی کشیده اند و....را جمع می کنند و سالهای اول عمرشان حسابی باب میل و با خوی وحشی گری تربیت شان می کنند.مسئولین چنین مکان هایی اعتقاد دارند و بیان هم کرده اند که شما کودکان زیر پنج سال به ما بدهید تا پایان پنج سالگی ما به شما یک صهیونیست متعصب بالقوة تحویل می دهیم.

تربیت سال های ابتدایی نقش مهم تری دارد تا بعد از آن.در کتب روانشناسی خودمان هم هست که مثلا نظم و ادب و ..... در بچه ها تا پنج سالگی شکل می گیرد که بازخوردش ممکن است ده ، پانزده سال بعد باشد.

در یک کلاس روانشناسی دینی هم استاد می فرمودند که مثلا بی توجهی و سنگدلی مادر نسبت به نوزاد دختر و پسر در آینده ،ممکن است به شکل شکاک بودن و بد دلی در زندگی مشترکشان بروز کند و یا افرادی که مثلا موقع رانندگی به هیچ کس راه نمی دهند و خودرأی  هستند و حق خودشان را از دیگران بیشتر می دانند بطور معمول افرادی هستند که در خردسالی مورد بی توجهی و بی علاقگی و کم محبتی از مادر قرار گرفته اند.

به نظرمن هم  مادرها به همه چیز باید فکر کنند ، حسابی کتاب بخوانند و تجربه کسب کنند اما مهم ترین مطلب در سالهای اول زندگی هر کودکی تربیت در دامان پر مهر مادر است با ریزه کاری های خلاقانه . اینکه فرزند بداند از همه چیز مهم تر است برای مادرش.بعد وقتی مادر هم نصیحتی بکند و یا خواسته ای داشته باشد او زودتر می پذیرد.اصلا وقتی روابط گرم تر و محبت عمیق تر باشد حرف مادر را بهتر می فهمد.خودش می شود مدافع ایدئولوژی های مادرش.می شود عاشق دلبستگی های مادرش.می شود آشنای خوبی ها و بدیهای مورد نظر مادرش. وقتی شیر دادن به نوزاد این همه آداب و اصول دارد برای بازخوردهای تربیتی اش ، پس باید به مادرهایی مثل مادر وبلاگ مادرانه امید داد که اگر چند سال اول را خوب جهد کنیم و کم نگذاریم انشالله نگرانی های کمتری خواهیم داشت....

خدا را چه دیدی ، شاید پسرهای ما هم شدند مثل یکی از این شیر بچه های دوازده / سیزده ساله ی  جنگ ، که حالا فقط در مستندهای آن روزها دیده می شوند...با مادرانی از فلان روستای خرم اباد و خراسان جنوبی و اصفهان....

آرزو که بر مادران عیب نیست ! هست؟

/ 7 نظر / 28 بازدید
لينك‌زن

سلام این مطلب وبلاگِ شما در قسمت "مطالب برگزیده" سایت لینک‌زن بازنشر داده شد. با آرزوی موفقیت لینک‌زن

سلام

سلام توی کتاب تعلیم و تربیت یهود این مطالب تربیتی را خوانده بودم... عالی بود انتخاب مطلبت.. من اعتقاد دارم که محبت و احترام تاثیر خوبی در بچه های زیر 5سال داره... الان نتیجه اش را میبینم... با مادری مثل تو ابنائ الدین... مثل دست گل میشن... شایدم مصداق این شعر کسی ارام می اید نگاهش خویس عرفان است قدم هایش پر از معنا دلش از جنس باران است

فاطمه

کی گفته ارزو بر مادران عیبه؟؟ خیلی هم خوبه به خصوص یک همچین آرزویی!

حمیده

سلام ممنون مطلب خوبی بود و کاملا موافقم...امام در این باره نکته جالب دارند: چیزی که مهم است، قضیۀ پروراندن روح این اطفال از کوچکی تا برسد در هر جا که می‏روند، آنها را تربیت روحی بکنند و تربیت علمی. اگر علم در یک قلب فاسد وارد شد، در یک مغز فاسد از جهت اخلاق وارد شد، ضررش بیشتر از نادانی است. نادانی فقدان یک امر بزرگ است، اما دیگر ضرر زدن نیست و نابود کردن نیست. به خلاف اینکه اگر دانش باشد بدون بینش اخلاقی و بینش نفسانی و الهی، این است که بشر را به هلاکت می‏رساند. انبیا هم آن قدری که در تربیت پافشاری می‏کردند و آن قدری که مردم را سوق می‏دادند به اینکه مهذب باشند، آن قدر علم را سوق نمی‏دادند به علم. سوق به تهذیب بیشتر از او است برای اینکه، او فایده‏اش بیشتر است. البته علم هم یک چیزی است که مورد نظر همه بوده و هست، لکن اینها باید با هم باشند. اینها یک دو بالی هستند که اگر یک ملتی بخواهد پرواز کند طرف سعادت، با دو تای اینها باید پرواز کند، یکی‏اش که ناقص باشد نمی‏شود. تهران، 28/06/1361،حضار: اعضای دفتر هماهنگی حوزه و دانشگاه و مربیان امور تربیتی

حمیده

اگر مادرها این بنا را بگذارند که بچه‏ هایشان را خوب تربیت بکنند، محیط خانواده را جوری بکنند که بچه قهراً در محیط خانواده خوب بار بیاید، یعنی محیط خانواده یک محیط محبت باشد، یک محیط اسلامی باشد، بچه وقتی که دید پدر و مادر کارهای اسلامی می‏کنند، اخلاق خوب دارند، سازش آنها با هم خوب است، اخلاقشان با هم خوب است، اینها خوب بار می‏آیند. به خلاف اینکه اگر دیدند که جنگ و نزاع است، یک خانه مبدل می‏شود به یک میدان جنگ، هر روز بین شوهر و زن جنگ می‏شود، هر روز اختلاف هست، یا خدای نخواسته محیط محیط معصیت است، آلات معصیت هست، جهات معصیت هست، بچه قهراً اینطور بار می‏آید. بنابراین، از دامن شما شروع می‏شود سعادت بچه‏ها.

زینب سادات

نه آرزوش رو داریم خدا قسمت مون کنه